Zaburzenia czynności nerwicowe

Kobiety, u których występuje lęk lub lęk z objawami depresyjnymi, zazwyczaj już wcześniej, nierzadko od dzieciństwa, przejawiały skłonność do nadmiernego reagowania emocjonalnego. Zdarzenia z okresu okołomenopauzalnego mogą prowokować wystąpienie u nich nowych przypadłości lub nasilić nawrót starych. Zaburzenia typu nerwicowego miewają obraz różnorodny, często naśladujący choroby somatyczne. W śród psychicznych anomalii czynnościowych okresu przekwitania zaburzenia lękowe są najczęstsze.

1. Zespół lęku napadowego (napady paniki) – charakteryzuje się on niespodziewanymi napadami silnego lęku, z nagłym początkiem, bez czynnika wyzwalającego. Napadom paniki może towarzyszyć obawa przed przebywaniem na otwartej przestrzeni, samej poza domem, w tłumie, autobusie, pociągu.
2. Agro-fabia  (lęk przestrzeni) bez lęku napadowego. Zaburzeniu temu najczęściej towarzyszy lęk napadowy, przykładem może być lęk przed wyjściem z domu po ataku serca.
3. Zespół lęku uogólnionego. Lęk przewlekły, uogólniony trwający trwający przynajmniej przez 1 miesiąc przez większą część dnia. Może to być obawa dotycząca okoliczności życiowych, np. że coś się stanie.
4. Zespół fobii. Cechuje się obawą przed przedmiotem lub sytuacją, ale tez koniecznością ich unikania. Wyróżnia się fobię społeczną (np. unikanie wystąpień publicznych) i fobię prostą (obawa przed określonymi obiektami np, zwierzętami lub wysokościami.
5. Zespół natręctw, to powtarzające się niechciane, natrętne myśli lub zachowania . Jako samodzielna choroba dość rzadki w okresie przed i po  i okołomenopauzalnym. Poszczególne elementy tego zespołu często towarzyszom depresjom menopauzalnym.
6. Zaburzenia lękowe występujące po zadziałaniu stresorów. Stresorem może być np. śmierć bliskiej osoby, czy proces sądowy. Zaburzenia te mają postać ostra lub przewlekłą. W tym ostatnim przypadku stan psychiczny cechują przewlekły lęk i drażliwość. Marzenia senne oraz myśli na jawie nawiązują w lękowy sposób do przeżytego urazu psychicznego
7. Wtórne zaburzenia lękowe spowodowane niepsychiatrycznymi medycznymi uwarunkowaniami. To lęk w różnych postaciach wywołanych przyjmowaniem substancji chemicznych lub chorobami somatycznymi.

Zaburzenia lękowe nie sa jednolitą grupą chorób, metody terapii są więc różnorodne . W większości stanów, w których występuje lęk, niezbędnym składnikiem leczenia powinna byc psychoterapia. Najczęściej psychoterapię łączy się z farmakologią.
niestety stosowanie, długotrwałe niektórych leków może prowadzić do uzależnienia. Dotyczy to przede wszystkim większości preparatów uspokajających.