Łagodny przerost prostaty

• wzrost częstotliwości oddawania moczu, osłabienie siły strumienia moczu, oraz jego zwężenie i przerwanie, wykapywanie moczu
• wrażenie niepełnego opróżnienia pęcherza

Łagodny rozrost prostaty rozwija się stopniowo u większości mężczyzn, dając znać o sobie zwykle po 50 roku życia, ocenia się, że w wieku lat osiemdziesięciu aż 90% mężczyzn cierpi z tego powodu

Przyczyn prostaty

• zaburzenia równowagi hormonalnej
• starzenie.

Czynniki ryzyka

• dieta oparta na produktach pochodzenia zwierzęcego może przyśpieszyć rozrost łagodny prostaty

Powikłania

• zakażenia układu moczowego
• kamica z powodu utrudnienia odpływu moczu
• zaburzenia erekcji
• osłabienie libido

Leczenie

• w śród leków stosowanych w początkowym stadium choroby wyróżnia się środki pochodzenia roślinnego, które choć najsłabsze w działaniu, są najbardziej popularne, leki blokujące receptory alfa w prostacie, zmniejszające napięcie mięśni układu moczowego i preparaty ograniczające przekształcanie się testosteronu w jego formę aktywną – dihydrotestosteron. Mniej inwazyjne metodyzabiegowe polegają na nagrzewaniu tkanki gruczolaka za pomocą lasera lub pole elektromagnetycznego, przez co ma on zmniejszyc swoje objętości. Bardziej skuteczne jest usunięcie operacyjne gruczolaka.

Zaburzenia psychiczne związane z okresem przekwitania u kobiet

W okresie okołomenopauzalnym pojawia się wiele potencjalnie niekorzystnych zjawisk psychologicznych oraz biologicznych. Towarzyszom im zmiany  życiowe. Termin zaburzenie psychiczne należy rozumieć szeroko. Obejmuje on:

• objawy typu nerwicowego (zaburzenia snu, rozdrażnienie, chwiejność emocjonalna, lęki)
• depresje
• zaburzenia adaptacyjne
• klasyczne choroby psychiczne

Wiadomo, że choroby psychiczne u kobiet w wieku okołomenopauzalnym występują dużo żadziej od pozostałych.
W śród niekorzystnych czynników okresu około menopauzalnego można wymienić takie zjawiska ja, inne niż dotąd myślenie o sobie: czy nadal jestem kobietą, czy mogę być jeszcze atrakcyjna, , czy jestem komuś potrzebna.
W okresie okołomenopauzalnym najczęściej występującymi zaburzeniami czynnościowymi różnego rodzaju są różnego rodzaju stany typu nerwicowego – wśród nich zaburzenia  lękowe oraz zaburzenia nastroju, które zazwyczaj nie osiągają poziomu pełnoobjawowej depresji. Podstawowa metoda ich leczenia jest psychoterapia. Niekorzystne uwarunkowania psychologiczne i biologiczne okresu około menopauzalnego sa prawdopodobnie dobrze rozumiane przez większość lekarzy. niestety duża część z nich ma również zakodowany w głowach wspomniany model matki Polki, co powoduje,, że dobre zrozumienie bywa przyczyna zaniechania pomocy

kobiety w wieku okołomenopauzalnym mają wiele problemów natury psychologicznej. W tym czasie zachodzą zmiany w obrazie ciała, ustaje zdolność do reprodukcji, pojawiają się dolegliwości, wynikające z niedoborów hormonalnych. Wraz z menopauza proces starzenia staje się gwałtowniejszy. Dla kobiety stanowi on silniejszy uraz psychiczny niż dla mężczyzn. Jednym z przykładów strat psychologicznych okresu około menopauzalnego w Polsce jest występowanie klinicznych objawów depresji związanych z zakończeniem procesu wychowywania dzieci i ich odejściem z domu.

Najczęstsze zaburzenia psychiczne:

• lekkie – na ogół nie wymagają interwencji lekarza ani psychiatry
• zaburzenie czynnościowe (nerwowe) – najczęściej średnio lub lekko wyrażone, pozostające w związku z uwarunkowaniami psychologicznymi i psychospołecznymi – głównie zaburzenia lękowe, zaburzenia depresyjne, zaburzenia lękowe mieszane. Ich objawy nakładają się na fizjologiczne skutki zmian hormonalnych. Wskazany jest kontakt z psychiatrą i prawie zawsze z psychologiem
• zaburzenia o różnym natężeniu, często głębszym niż w przypadku zaburzeń wcześniej wymienionych – głównie depresje, rzadziej inne choroby psychiczne. Przyczyny są złożone, kapitalne znaczenie wśród nich ma wspomniane wcześniej podłoże biologiczne. Kontakt z lekarzem psychiatra jest konieczny.