Zburzenia depresyjne
Zaburzenia depresyjne to grupa schorzeń, których dominującym objawem jest obniżony nastrój połączony ze spadkiem aktywności . O prawdziwej depresji mów się wówczas, gdy obniżony nastrój, apatia, zniechęcenie i inne towarzyszące objawy tej chorobie objawy dominują w obrazie klinicznym w sposób stały – codziennie przez dłuższy czas. W depresji rozumianej jako stan psychiczny nie zmienia się z godziny na godzinę czy z dnia na dzień. Objawy trwają długo nierzadko kilka miesięcy, lub nawet lat. W Polsce kobiety z pełnoobjawowa depresją okresu okomenopauzalnego w większości wypadków upatrują podstawowych przyczyn swojego złego samopoczucia w niekorzystnych wydarzeniach życiowych oraz w schorzeniach towarzyszących. Uważają one depresję za zjawisko wtórne wobec wymienionych czynników, a samych objawów ze swery psychicznej zazwyczaj się wstydzą . Prowadzi to do niekorzystnych następstw w postaci unikania wizyty u psychiatry lub też niewłaściwej diagnozy.
Objawy depresji:
- obniżony nastrój
- utrata zainteresowania
- zmniejszona aktywność
- bezradność
- nieracjonalne poczucie winy z nieprawdziwą, negatywna oceną siebie i dotychczasowego dorobku życia
- zaburzenia snu
- zaburzenia apetytu
- nieokreślony lęk
- niepokój
- spowolnienie funkcji psychicznych
- duże trudności w mobilizacji energii do rutynowych zajęć
- spadek libido
większość depresji okresu okolomenopauzalnego ma przebieg łagodny lub umiarkowany Przebieg ciężki dotyczy tylko kilku procent chorujących, trzeba jednak o nim pamiętać, bo sprzyja on zachowaniom samobójczym. mimo iż kobiety chorują około trzykrotnie częściej od mężczyzn, wskaźnik samobójstw w śród całej populacji kobiet w Polsce jest niski. Rośnie on jednak z wiekiem.